Lucky no. 13

Aan de andere kant van de prikkeldraadomheining kon opa vanuit het interneringskamp in de verte de bewoonde wereld zien. Zodra het begon te schemeren, probeerden de geïnterneerden een zo klein mogelijke kuil onder de omheining te graven. Wanneer het je lukte om onder de omheining door te komen, moest je nog een heel stuk lopen voor je de bewoonde wereld bereikte. Vanwege het grote tekort aan voedsel, boden de geïnterneerden hun sieraden aan in ruil voor wat eten. Aangezien er iedere ochtend door de Jappen gecontroleerd werd of er iemand ontbrak, moesten zij zich haasten om voor het ochtendlicht ongemerkt terug te keren naar het kamp.

Ondanks de dreigende zware gevolgen deed mijn opa een wanhopige poging om aan eten te komen. Net op het moment dat mijn opa onder de omheining terug wilde naar het kamp werd er een controle gehouden. Opa hoorde echter op tijd de bel en verborg snel de pakketjes die hij had weten te bemachtigen. Gehaast rende hij naar de toiletten, in de hoop dat het zou lijken alsof hij daarom wat later was. Vervolgens probeerde hij zich zo rustig mogelijk bij de rij te voegen om zo min mogelijk op te vallen.

“Waar kom jij vandaan?” klonk een luide stem. De hoofdcommandant bleek vlak achter hem te staan en keek hem nors aan. “Ik was naar de benjo”, antwoordde opa gauw. Wantrouwend vroeg de hoofdcommandant naar welke toilet opa was geweest. Terwijl de hoofdcommandant hem doordringend bleef aanstaren, schoten er allerlei gedachten door opa heen. Hoe moest hij hier nu onderuit komen? Nadat de hoofdcommandant opa met klem verzocht om te antwoorden, noemde opa toilet nummer 13. De hoofdcommandant commandeerde opa om mee te lopen en opperde dat hij nog wel eens zou zien of opa de waarheid had verteld. Angstig keek opa toe hoe de hoofdcommandant met zijn geweer de deur van toilet nummer 13 opende. Tot opa zijn grote verbazing lag er een verse hoop poep in het toilet. Met moeite kon opa zijn opluchting verbergen.

Eenmaal terug in zijn barak, gaf zijn broer hem flink op zijn kop. Jozef vond dat opa een te groot risico had genomen en het gevaar had opgezocht. “Als het je lot is, dan is het je lot” zei opa berustend.

Wanneer iemand later aan opa zijn lievelingsgetal vroeg, antwoordde hij vastberaden nummer 13 en blikte hij terug op dit beslissende moment. Sometimes all you need is a lucky nummer. En soms kan het zelfs je leven redden… 

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Lizanne Laret schreef:

    Fantastisch, Anne! Ik krijg er kippevel van!

    Liked by 1 persoon

    1. Wat lief, Lizanne! Ik word er nog iedere keer weer stil van… Leuk om te horen dat je m’n verhalen leest. Liefs

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s